مرگ و پایان دنیای تنهاترین تنهایان

با کوله باری نانوشته آمدم تا برایتان بگویم

او که گفته بود روزی ما را ترک خواهد کرد

به عهد و وفایش عمل کرد

و اینک روح کویری و تنهایش نزد خدایی است که در همین نزدیکی است. 

این هم آخرین کلام از مجموعه  نانوشته های مرحوم تنهاترین تنهایان در لحظات پایانی عمرش:  

و تو ای دوست و  همراه همیشگی عزیزم که آخرین نوشته ام را می خوانی

شاید روزی خاطره ای شوم

اما تو به یادگار خواهی ماند

خاطره فراموش می شود

اما یادگار هر روز به دنیا می آید

سکوتی بودم که هرگز شنیده نشدم

اما تو صدایی هستی که تا ابد خواهم شنید،

سکوت گم خواهد شد

و صداست که می ماند

تا جوانی هست و نشاط و شور در چشمانت می خندد و 

 شعرهای کودکانه من برایت آواز زندگی می خواند

بمان و زندگی کن

تا جوانی هست و ما همچنان می رویم به دنبال اندیشه ها و آرزوهایمان و خاطرات

خوبی ها را از یاد نمی بریم

بمان و زندگی کن

در تمام فرصت تنهایی ام پی در پی نقش هایت را بر روی صحنه زندگی مرور می کنم

 و خاطره ها را از یاد نمی برم

همراه با پائیز آبی می شوم و خود را رها می کنم

در سرنوشت که چشم ها را باید بست

دل ها را باید شست و به زودی باید گذاشت و گذشت و دل نداد و غصه نخورد

من هر صبح و شام کنار نیلوفرهای آبی از این دور دست

گاه به گاه نه ، هر لحظه، خاطرات خوب با هم بودن را در یک کلام معنا می کنم

بمان و زندگی کن

من سالهاست که مرده ام و همینک همسایه خدای شقایق هایم ولی تو باید آزمایش شوی

پس بمان و زندگی کن. 

و در آخر:

این تنهاترین تنهایان بود که می گفت:

آری، فردا طلوع خواهد کرد حتی اگر ما نباشیم.   

خداحافظ... خداحافظ... همین حالا...